مجله شناخت، رفتار، یادگیری در دست انتشار 1406 02 01 Effectiveness of Schema Therapy on Self-Compassion and Social Competence in Individuals with Social Anxiety Disorder اثربخشی طرحواره‌درمانی بر شفقت به خود و توانمندی اجتماعی در افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی 1 19 FA فرشته رسولی دخت کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه غیرانتفاعی هاتف، زاهدان، ایران رضا میرغلامی مشهد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران حمید میرغلامی مشهد گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران Journal Article 1405 03 24 <p>This study aimed to determine the effectiveness of schema therapy in improving self-compassion and social competence among individuals with social anxiety disorder. This applied study employed a quasi-experimental pretest–posttest design with a control group. The study population consisted of individuals with social anxiety disorder who attended counseling and psychological service centers in Tehran in 2026. Thirty eligible participants were selected through purposive sampling and randomly assigned to an experimental group and a control group, with 15 participants in each group. The experimental group received eight sessions of group-based schema therapy, whereas the control group received no psychological intervention during the study period. Data were collected using the Self-Compassion Scale–Short Form developed by Raes et al. and the Social Competence Questionnaire developed by Felner, Lease, and Phillips. Data were analyzed using SPSS version 26, analysis of covariance, and Bonferroni-adjusted pairwise comparisons. After controlling for pretest scores, the effect of group membership on self-compassion was statistically significant (F=43.45, P&lt;0.001, η²=0.616). A significant group effect was also observed for social competence (F=35.58, P&lt;0.001, η²=0.568). Bonferroni-adjusted comparisons showed that the adjusted mean of self-compassion was significantly higher in the experimental group than in the control group (78.31 vs. 61.23; mean difference=17.08, P&lt;0.001). Similarly, the adjusted mean of social competence was significantly higher in the experimental group than in the control group (118.94 vs. 99.79; mean difference=19.15, P&lt;0.001). Schema therapy significantly improved self-compassion and social competence in individuals with social anxiety disorder, likely through modifying early maladaptive schemas, reducing self-criticism and negative self-beliefs, and facilitating more adaptive cognitive, emotional, and interpersonal patterns. Accordingly, schema therapy may be considered an effective psychological intervention for improving positive intrapersonal and social functioning in individuals with social anxiety disorder.</p> <p> </p> <p>پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره‌درمانی بر شفقت به خود و توانمندی اجتماعی در افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی شهر تهران در سال 1405 بود. از میان افراد واجد شرایط، 30 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه 15 نفر، جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه تحت مداخله گروهی طرحواره‌درمانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود ریس و همکاران و پرسشنامه توانمندسازی اجتماعی فلنر، لیس و فیلیپس بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و تحلیل کوواریانس و مقایسه‌های زوجی با اصلاح بونفرونی تحلیل شدند. پس از کنترل اثر نمرات پیش‌آزمون، اثر گروه بر شفقت به خود معنادار بود (F=43.45، P&lt;0.001، η²=0.616). همچنین، اثر گروه بر توانمندی اجتماعی نیز از نظر آماری معنادار به دست آمد (F=35.58، P&lt;0.001، η²=0.568). نتایج مقایسه‌های زوجی بونفرونی نشان داد که میانگین تعدیل‌شده شفقت به خود در گروه آزمایش به‌طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (78.31 در برابر 61.23؛ تفاوت میانگین=17.08، P&lt;0.001). همچنین، میانگین تعدیل‌شده توانمندی اجتماعی در گروه آزمایش به‌طور معناداری بالاتر از گروه کنترل به دست آمد (118.94 در برابر 99.79؛ تفاوت میانگین=19.15، P&lt;0.001). یافته‌ها نشان داد که طرحواره‌درمانی می‌تواند از طریق اصلاح طرحواره‌های ناسازگار اولیه، کاهش خودانتقادی و باورهای منفی درباره خود و ایجاد الگوهای شناختی، هیجانی و بین‌فردی سازگارانه‌تر، شفقت به خود و توانمندی اجتماعی افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی را به‌طور معناداری افزایش دهد؛ بنابراین، این رویکرد می‌تواند به‌عنوان یک مداخله روان‌شناختی مؤثر در برنامه‌های درمانی این گروه مورد استفاده قرار گیرد.</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> https://www.journalcbl.com/index.php/jcbl/article/download/545/354